De buitengewone Henri Buitenzorg
Theo Koomen: "Daar gaat ze ervandoor, Keetie Hage. Ja hoor, ze laat de rest van de meisjes achter. Wat is ze sterk, wat is ze sterk!"
In het archief van Beeld en Geluid is het zoals het in een archief hoort te zijn: stil. Er zitten nog twee mensen achter een scherm, allebei met koptelefoon op. Een medewerker wijst me een werkplek en vraagt of ik zin heb in een kop koffie. Ik sluit mijn koptelefoon aan en haal mijn lijst te bekijken fragmenten van Keetie tevoorschijn. Tot nu toe heb ik enkel wat wiebelige beelden van het WK in 1968 gezien, het WK waar ze haar eerste wereldtitel binnenhaalde.
De rest van de dag verdwijn ik in mijn eigen jeugd. Een fragment van Duinzigt, met "de buitengewone Henri Buitenzorg" die als een schicht over het scherm draaft terwijl de jockey er genadeloos met de zweep overheen gaat. Zondagavond, Studio Sport, ik zie mijn vader nog ongeduldig op zijn nagels bijten, wachtend tot eindelijk het voetbal beginnen zou.
Schalen vol opgerolde vleeswaren met zilveruitjes en een prikkertje, huzarensalades met in de lengte gesneden augurken, gehalveerde eitjes en kunstig gesneden komkommer.
Een piepjonge Dieuwertje Blok die Keetie en haar zussen Bella en Heleen aan tafel heeft en de meiden brave vragen stelt over het leven als wielrenster. Of het zwaar is, wil ze weten.
Beelden van de ploegpresentatie van Becks Bier, met een lopend buffet: schalen vol opgerolde vleeswaren met zilveruitjes en een prikkertje, huzarensalades met in de lengte gesneden augurken, gehalveerde eitjes en kunstig gesneden komkommer. Op een podium staat een man achter een orgeltje, ernaast zijn kompaan met een gitaar en een microfoon. De rensters moeten op de foto - er komt een parasol tevoorschijn, en een palmboom van plastic. Keetie moet in het midden, de mindere godinnen zitten gehurkt op de bruine plavuizen.
Keetie kijkt alleen maar voor zich uit, de blik leeg.
Theo Koomen: "Daar gaat ze ervandoor, Keetie Hage. Ja hoor, ze laat de rest van de meisjes achter. Wat is ze sterk, wat is ze sterk!" Bovenop de Cauberg wordt Keetie opgevangen door haar man, een stevige zoen op haar mond. Haar vader is er ook, maar die houdt het bij een kus op zijn dochters voorhoofd. Keetie kijkt alleen maar voor zich uit, de blik leeg. Weer een nationale titel erbij.
Het laatste fragment komt uit Rok en Rol, een programma van Loes Luca. Keetie en haar zussen Heleen en Bella worden geïnterviewd in de woonkamer van hun ouderlijk huis. Hun vader is erbij, hij zit op een stoel. Zijn dochters gedrieën op de bank. Drie eilandjes zijn het.
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
