Deelders woorden
Geen idee wat het was waarom hij zo moest lachen, maar Deelders woorden zetten zich vast in zijn en daarna ook in mijn hoofd en dat was dat.
Ik ben niet zo’n kenner van poëzie en ik heb maar twee dichtbundels in de kast staan – allebei van Jules Deelder. Dat laatste zal te maken hebben met een kort vers dat mijn vader ooit las:
Heelal
Hoe verder men keek
Hoe groter het leek
Mijn vader was helemaal geen lezer maar om deze paar regels lachte hij tot de tranen hem over de wangen rolden. Geen idee wat het was waarom hij zo moest lachen, maar Deelders woorden zetten zich vast in zijn en daarna ook in mijn hoofd en dat was dat. Jaren later las ik in De zwarte jager van Jules Deelder dit:
Hij houdt niet
van zitten
Hij blijft
liever staan
Zichzelf
en de wereld
een raadsel
Vijftien woorden die - in elk geval voor mij - een complete wereld oproepen. Dat is wat woorden kunnen doen. Wat poëzie kan doen. Mooi.
