Frans feuilleton - 1
... een vader, een moeder, drie kinderen, almaar zo ontzettend gelukkig in de camera kijkend.
Het gezin is rijk, oud geld rijk. De woning is ook oud, de houten vloeren kraken, bij zwaar verkeer rammelen de hoge ramen in hun sponningen, overal tocht het en van de acht toiletten zijn er vijf die met een emmer water moeten worden doorgespoeld. Het gezin bewoont de eerste en tweede etage plus de zolder. Aan de buitenzijde hangen verweerde luiken voor de ramen, roestige pennen doen hun best de boel in het gareel te houden maar als het hard waait is het een kabaal van jewelste. Dat er nog steeds geen luik van de gevel gekomen is, mag gerust een wonder heten. Voor de ramen op de begane grond geen moedeloze luiken, maar tralies; dikke, kale smeedijzeren spijlen die de voorbijsnellende voetganger tegemoet grijnzen.
Direct na de verkoop verdween de familienaam van de gevel.
Ook de imposante entreedeur heeft tralies en de leden van het gezin moeten steeds maar weer met heel hun gewicht tegen de deur duwen om die te openen. Reden voor de tralies? Ah, ja, logische vraag. Op de begane grond houdt een bank kantoor, al bijna twee eeuwen. Het is deze bank die de familie zo vermogend heeft gemaakt. Twaalf jaar geleden heeft de familie de bank verkocht – niet bekend is of een vrijwillige verkoop was. Maar als een internationale bank een kleine familiebank met drie filialen in de regio opkoopt... het is toch eten of gegeten worden. Direct na de verkoop verdween de familienaam van de gevel. Alleen wie het weet, ziet de naam nog door de nieuw aangebrachte pleisterlaag heen schemeren en heel misschien, als je je vingers traag over het ruwe cement beweegt, misschien dat je dan nog iets van de oude letters, de verschillen in het reliëf voelt. Maar, waarom zou iemand dat doen?
... uitkijkend dat je niet een van de honderden familiekiekjes van de wand stoot.
Het huis. Het huis is langgerekt en loopt naar achteren toe in de breedte uit. Sommige kamers hebben geen ramen, die grenzen aan de achterzijde aan de muren van de buren, links en rechts aan andere kamers en aan de voorzijde aan de gang. De gangen zijn eindeloos en om elkaar te passeren moet je met je rug tegen de muur gaan staan, daarbij uitkijkend dat je niet een van de honderden familiekiekjes van de wand stoot. De kiekjes laten de familie zien, de opa’s en de oma’s, de honden die zij vroeger hadden, de ooms en de tantes, het paard van de oom die aan de andere kant van de wereld woont, de neefjes, de nichtjes, en het gezin dat hier woont. Daar zijn de meeste foto’s van: een vader, een moeder, drie kinderen, almaar zo ontzettend gelukkig in de camera kijkend.
De laatste blik van de vader zal op die foto rusten.
De oudste zoon gaat volgend jaar naar de middelbare school, maar tegen die tijd zal de vader dood zijn. In de zomer zal hij zich een kogel door het hoofd jagen, zittend op zijn lederen directiestoel, achter zijn met bordeauxrood leder ingelegde bureau waarop rechts in de hoek een foto staat, een zilveren lijstje eromheen, een vader, een moeder, drie kinderen, zo ontzettend gelukkig in de camera kijkend. De laatste blik van de vader zal op die foto rusten. Misschien. En als de oudste zoon na die zomer naar de middelbare school gaat, denkt hij dat zijn vader is overleden aan een hartaanval. Dat heeft zijn moeder hem verteld. En waarom zou hij zijn moeder niet geloven?
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
Mariska Tjoelker
