Frans feuilleton - 2
... in het Frans klinkt haar naam veel sprankelender en sierlijker, vindt ze zelf.
's Morgens eten de kinderen cornflakes met houdbare melk. Hun moeder houdt het bij twee koppen slappe koffie, alleen in het weekend gunt ze zich een croissant - die ze dan muizenhapje voor muizenhapje in de koffie doopt voor ze hem opeet. Als de au pair haar koffiebeker in de vaatwasser zet, moet ze er eerst een drabbige laag deeg uit slaan.
Het ontbijt wordt genuttigd in een bedompte keuken waaraan een inpandig muf balkonnetje grenst. Daar hangt het wasgoed dat niet in de droger mag. De keuken is een kakofonie van planken, potten, pannen, doosjes, blikken, kommen, bekers en glazen en een onwaarschijnlijke verzameling rondslingerende notitieblokjes, paperclips, pennen, elastiekjes en touwtjes. In de hoek een vierkante tafel met langs beide wanden houten zitbanken. Langs de andere zijden van de tafel staan houten stoelen, vettige rugleuningen. De lamp erboven, ooit wit, net als de tl-balk boven het aanrecht. Op de tafel een plastic tafelkleed, ruitjes met bloemen, in het midden bobbelig van te vaak te warme pannen zonder onderzetters.
Meer wijn, minder melk, had haar broer grinnikend gezegd.
De au pair heet Jantien, maar in het Frans klinkt haar naam veel sprankelender en sierlijker, vindt ze zelf. Alleen die eerste lettergreep al: Jean in plaats van Jan - een wereld van verschil. Onderweg in de trein, net voorbij Lyon, toen de conducteur haar ticket en paspoort bekeek en zorgvuldig haar naam uitsprak - Jeantiene Mulder, de u een oe, de r zachter dan ze ooit had gehoord - had ze besloten zich er ook naar te gedragen: meer Jeantiene, minder Jantien. Meer wijn, minder melk, had haar broer grinnikend gezegd toen ze hem belde om te zeggen dat ze was gearriveerd.
Het au pairbureau had haar het gezin voorgesteld, er waren al vaker meisjes geplaatst, altijd naar volle tevredenheid van beide partijen. De laatste au pair was dit voorjaar vertrokken, in de zomer zou er een nieuwe starten, maar gezien de tragedie - het gezin had ervan af gezien en het meisje dat eigenlijk zou gaan, zat nu in Parijs. Kort gezegd kwam Jantiens aanmelding als geroepen, de wintermaanden waren altijd moeilijk.
Jantien keek naar de pannen op de bovenste planken, naar de dikke laag stof op de deksels.
Jantien heeft lange armen en de moeder noemt haar soms inspecteur Gadget. 'Steek je hand eens omhoog,' zei ze toen ze er nog maar net een paar dagen was. Ze stond naast haar in de keuken en toen ze haar arm de lucht in stak, deed zij dat ook. 'Zie je dat? We zijn bijna even lang, maar jouw armen zijn veel langer dan de mijne. Ik dacht het al te zien op de foto's die het bureau stuurde.' Jantien keek naar de pannen op de bovenste planken, naar de dikke laag stof op de deksels. Zouden ze daar nu zitten, tik-tik-tik in die aluminium pannen? Maar ze vroeg het niet, ze had het Franse woord voor kakkerlak nog niet opgezocht in het woordenboek dat op haar kamer lag.
deel 1 lees je hier, deel 3 verschijnt maandag 16 februari!
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
