Frans feuilleton - 4
Céline in het gestippelde jurkje, het meisje was acht en Jantien hoopte maar dat ze ook wel eens broeken droeg.
Ze pakte haar dagboek en liet zich op het bed vallen. De matrasveren piepten terwijl ze haar benen onder zich vouwde en een kussen in haar rug duwde. Voorin het dagboek zaten de foto’s die het bureau haar had gestuurd; allemaal van Claudine en de kinderen. De vader was nergens te bekennen. Op een van de foto’s poseerden de kinderen samen met Claudine, alle vier stralend van een vrolijk geluk. Céline in het gestippelde jurkje, het meisje was acht en Jantien hoopte maar dat ze ook wel eens broeken droeg. Thierry en Dominic, allebei een wit overhemd met een blazer met gouden knopen – het zag er overdreven uit voor kinderen van twaalf en dertien. Maar goed, wat wist zij eigenlijk van wat welgestelde kinderen in hun kast hebben hangen?
Dat was ook de Claudine die zweeg...
Claudine was haar een raadsel en naarmate de weken voorbijgingen, werd dat niet minder. Vijf Claudines had ze inmiddels geteld en elke ochtend was het een verrassing welke Claudine de keuken in kwam lopen voor een kop koffie. Of sloffen – een van de Claudines slofte. Dat was ook de Claudine die zweeg, tegen haar en tegen de kinderen. Die reageerden daar weer op door zich extra druk en driftig te gedragen en als ze na hun ontbijt naar boven stoven om hun schoolspullen te pakken, bleef Jantien achter met een ontbijttafel die eruitzag alsof er net een horde onopgevoede peuters had gegeten in plaats van drie keurige Franse kinderen.
... het etiket stond boordevol waarschuwingen...
De kakkerlakken had ze al wel bijna onder controle. In de supermarkt had ze een goedje gevonden dat beloofde er binnen een week mee af te rekenen. Het spul stonk verschrikkelijk en het etiket stond boordevol waarschuwingen, maar Jantien vond die griezelige beesten die alle kanten oprenden zodra ze de keuken binnenkwam vele malen erger. Hoe vaak had ze al niet het idee gehad dat er eentje langs haar been omhoog kroop of vanaf een plank in haar nek was gevallen? En dus nam ze na elk ontbijt tafel, aanrecht, gasfornuis en planken minutieus af en dweilde ze de vloer met chloor. Datzelfde deed ze ’s avonds nog een keer. Elke vijf dagen spoot ze met het goedje in de rondte, een theedoek voor haar mond en neus geknoopt. Op de deur plakte ze daarna een briefje dat de keuken verboden gebied was. Claudine was euforisch, volgens haar was de keuken nog nooit zo schoon geweest.
In het winkeltje rook het naar tabak en ongewassen kleren.
Claudine vroeg of ze klaar was, ze wilde niet te laat komen. Jantien pakte haar tas en pakte in de gang de jas van de kapstok. Ze liepen het centrum in, waar de winkeliers net de rolluiken weer optrokken. De crèpesverkoper klapte de luifel van zijn wagentje open en zei gedag terwijl hij servetten en een paar potten Nutella op de toonbank zette. Langs de parfumerie ging het, langs de tabac met een manshoge poster van Gaulloises Blondes in de etalage. Ervoor stond een teeveetje waarop de paardenrennen te zien waren. Jantien was er al een paar keer geweest voor postzegels en een telefoonkaart. In het winkeltje rook het naar tabak en ongewassen kleren. Langs de ijssalon, de Monoprix, een schoenenwinkel. Bij de Casino zette een jongen de bakken met fruit en groenten terug in het rek naast de entree.
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
Mariska Tjoelker
Mariska Tjoelker
Mariska Tjoelker
