Frans feuilleton - 5
Jantien was inmiddels de negende au pair, hij had het vanmorgen nog met mevrouw Nolet nageteld.
Hier rechts en dan zijn we er, zei Claudine. Ze liepen langs een grauwgeel geverfd woningblok en bij het laatste portiek namen ze de trap naar de tweede verdieping. Het rook er naar soep, uien en gekookte aardappelen. Kort nadat Claudine op de bel had gedrukt, klonk er wat geschuifel en gerammel en even later ging de deur op een kier. Net boven een stevige deurketting verscheen een gezicht. Borstelige grijze wenkbrauwen, een pientere blik. Goedemiddag meneer Nolet, wij zijn het, zei Claudine. De ketting werd weggeschoven en na nog een snelle spiedende blik naar buiten zwaaide de deur open.
Borstelige grijze wenkbrauwen, een pientere blik.
Meneer Nolet moest het halletje verlaten om Claudine en Jantien de ruimte te geven hun jas op te hangen. De ronde eettafel stond ingeklemd tussen de bank en een smal keukenbarretje. Meneer Nolet zag Jantien om zich heen kijken en glimlachte. Hij vroeg of ze alles bij zich had. Claudine legde haar boek en schrift op de tafel en hij knikte tevreden. Dan gaan we meteen maar aan de slag, zei hij terwijl hij een zijdelingse blik op Claudine wierp.
Jantien was inmiddels de negende au pair...
Meneer Nolet had haar en haar man vroeger Frans gegeven, verklaarde hij toen Claudine weg was. Net voor hij met pensioen ging, werd Thierry leerling op zijn school, maar die had hij niet meer in de klas gehad, die was nog te jong. Op een dag, toen Claudine haar zoontje ophaalde van school, was ze hem tegen het lijf gelopen en vroeg ze of hij hun au pair Franse les wilde geven. Jantien was inmiddels de negende au pair, hij had het vanmorgen nog met mevrouw Nolet nageteld.
... ze zag nog net de blik die meneer Nolet zijn vrouw toewierp.
Mevrouw Nolet, die in de keuken in de weer was en behalve haar naam nog geen woord had gezegd, vroeg iets wat Jantien niet verstond. Of Jantien kon wennen aan Claudine en de kinderen, verduidelijkte meneer Nolet meteen. Jantien knikte maar toen ze opzij keek, zag ze nog net de blik die meneer Nolet zijn vrouw toewierp. Hij wilde haar duidelijk iets zeggen, iets dat niet voor haar oren bestemd was. Gauw keek Jantien weer voor zich, naar haar schrift waarin ze de eerste paar opdrachten uit het boek had gemaakt. Ze schoof het richting meneer Nolet. Die knikte goedkeurend, zijn ogen glimlachten alweer.
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
Mariska Tjoelker
Mariska Tjoelker
Mariska Tjoelker
Mariska Tjoelker
