Mien

In 2016 verscheen mijn biografie over de Loosduinse wielrenster Mien van Bree: Mien. Een vergeten geschiedenis.

In 1938 werd Mien van Bree de eerste Nederlandse wereldkampioene wielrennen. Daarvoor had de tuindersdochter uit Loosduinen wel moeten verhuizen naar België, want in Nederland waren wielerwedstrijden voor dames verboden en de weinige dames die zich op een racefiets waagden, werden nagefloten en uitgejoeld. Vanuit de pers was er dan ook weinig aandacht voor Miens wereldtitel, en de aandacht die er was, was neerbuigend:

‘…maar laat de vrouw in ’s hemelsnaam niet gaan wielrennen. Vrouwen die dergelijke sporten beoefenen, verliezen zoo gauw hun charme en als ze erin gaan uitblinken kunnen we ze bijna geen vrouwen meer noemen.’

Mien had er lak aan - zij hield van haar sport en had in België de vrijheid die te beoefenen. Ze trainde, reed wedstrijden, werkte in een café en ontmoette haar grote liefde Maria - ook wielrenster. In 1941 riep Miens familie haar terug naar huis: haar moeder leed aan reuma en had dag en nacht verzorging nodig. Mien ging, zette haar racefiets aan het voeteneinde van haar opklapbed en zorgde elf jaar lang voor haar moeder en daarna nog enige tijd voor haar vader. In 1965 organiseert de Nederlandse Wielerunie voor het eerst een NK voor vrouwen, maar tegen die tijd is Mien allang vergeten.

Na de dood van haar ouders blijft Mien alleen achter in de ouderlijke bovenwoning in Loosduinen. De teleurstelling over haar stukgeslagen dromen verdooft ze met de fles. Eind jaren zestig krijgt ze opnieuw een relatie, maar die loopt een paar jaar later dramatisch op de klippen, waarna Mien moet worden opgenomen in een psychiatrische instelling - dezelfde als waar ze ook als verpleegster werkte. De oude wordt ze niet meer en in 1983 vindt haar schoonzus haar - gestikt in haar eigen braaksel. Mien is 68 jaar geworden.

Mien. Een vergeten geschiedenis stond in 2017 op de shortlist van de Nico Scheepmaker Beker, de vakprijs voor het beste sportboek van het jaar. Daarnaast kreeg het boek uitstekende recensies van onder meer de Volkskrant, het AD, OPZIJ, NRC en de Telegraaf.

Mien. Een vergeten geschiedenis is verkrijgbaar bij de boekhandel.
Mien van Bree fietst achter de bus aan
En dan zo’n meid die rondfietst alsof het leven één groot feest is. Op een herenfiets nota bene. Nee, daar kan niks goeds van komen.
Mien van Bree verhuist naar België
En zo staat Mien op een winderige en kille februariochtend alleen op een perron op het station van Den Haag. Een koffer in de ene hand, aan de andere hand haar Magneet.
Mien van Bree op de macht naar de titel
Ze knijpt haar ogen dicht. Opent ze weer; ziet dat de mensen nog altijd staan te juichen en voelt dat ze zelf nog altijd staat te zwaaien, haar benen zwaar en wiebelig.