Op de macht naar de titel
Ze knijpt haar ogen dicht. Opent ze weer; ziet dat de mensen nog altijd staan te juichen en voelt dat ze zelf nog altijd staat te zwaaien, haar benen zwaar en wiebelig.
Nieuw
Mien verhuist naar België
En zo staat Mien op een winderige en kille februariochtend alleen op een perron op het station van Den Haag. Een koffer in de ene hand, aan de andere hand haar Magneet.
Achter de bus aan
En dan zo’n meid die rondfietst alsof het leven één groot feest is. Op een herenfiets nota bene. Nee, daar kan niks goeds van komen.
Jan en Sara
Groenzwarte weefmachines zover het oog reikte, meer dan honderd stonden er, klaar voor weer een dag stampen, zweten en kreunen, in een cadans die geen seconde stilhield...
Over arbeiders en directeuren
... en vanaf de straat kon je de enorme kroonluchters zien en de obers en serveersters die eruitzagen om door een ringetje te halen en die als knipmessen bogen als dat zo te pas kwam...
De mazzel
Soms zeiden we het hardop, dat we de polders en plassen zo misten...
Fietsen met Joop
Als ik afscheid neem, krijg ik vier stevige handdrukken plus een huwelijksaanzoek van Willem