Schrijver zijn

Zeggen dat je schrijver bent, is een raar iets. Het duurde jaren voor ik het hardop durfde uit te spreken – schrijvers, dat waren mensen als Harry Mulisch en Connie Palmen. Inmiddels durf ik het dus wel te zeggen, en altijd is de reactie hetzelfde: oh, wat ontzettend leuk! En eerlijk, ik zou zelf waarschijnlijk net zo reageren, er hangt nu eenmaal een romantisch zweem rond dat schrijven.

En bovendien, schrijven ís leuk. Maar het is ook pittig. En zwaar. En behoorlijk waardeloos – en in het geval van het schrijven van een boek mag je dat gerust letterlijk nemen, want dat levert verdomd weinig op. Dus: waarom schrijf je dan?

Tja.

Omdat schrijven mijn zielsgeluk is. Omdat dit is wat ik kan. Wat ik wil. Wat ik moet. Is het eenvoudig? Nee, absoluut niet. Het is hard werken en het houdt nooit op.