Stroef landschap

In november was ik op Tholen voor een bezoekje aan de Reijgerburgh, de boerderij waar Keetie Hage opgroeide. (Voor wie het was ontgaan: ik werk aan Niet zonder erg, de biografie over Keetie Hage, oud-wielrenster en meervoudig wereldkampioene die in de jaren 60 en 70 talloze wedstrijden naar haar hand zette.) De boerderij is inmiddels in handen van Keeties jongste broer en zijn zoon.

Toen ik aankwam, was het erf verlaten. Aan de overkant van de weg was een boer aan het werk; gezeten op een imposante trekker ploegde hij door de vette klei. Af en toe keek hij achterom en toen hij me op het erf zag staan, begon hij te zwaaien. Dat zal de broer van Keetie zijn, dacht ik bij mezelf – en inderdaad: de trekker kwam tot stilstand, de deur zwaaide open en over de omgeploegde klei kwam hij naar me toe gelopen. Hij had de stevige droge handdruk van een man die vaker buiten dan binnen is. Ik stelde me voor, vertelde dat ik op Keetie wachtte – hij wist ervan, toch? Hij knikte, wees op zichzelf, zei iets dat ik niet verstond. Daarop was het mijn beurt om te knikken: Keetie had me verteld van het bedrijfsongeval waardoor hij zijn spraak was kwijtgeraakt. Ik was wat te vroeg, verklaarde ik, maar ik kon best buiten wachten, de zon scheen, het was prima zo. Juu, juu, zei hij, waarna hij zijn hand opstak en terugliep naar de trekker aan de andere kant van de weg. Niet veel later klonk het geronk weer over de akker.

Ik liep naar de zijkant van de boerderij en keek naar de winderige leegte om me heen. Links en rechts aan de horizon de lage oude dijken. Nog verder weg een paar windmolens. De bomen langs de dijken hingen schuin in de wind, zo goed als kaal. De hemel was overal. Een landschap dat mensen stroef maakt.