Op de macht naar de titel Ze knijpt haar ogen dicht. Opent ze weer; ziet dat de mensen nog altijd staan te juichen en voelt dat ze zelf nog altijd staat te zwaaien, haar benen zwaar en wiebelig.
Mien verhuist naar België En zo staat Mien op een winderige en kille februariochtend alleen op een perron op het station van Den Haag. Een koffer in de ene hand, aan de andere hand haar Magneet.
Achter de bus aan En dan zo’n meid die rondfietst alsof het leven één groot feest is. Op een herenfiets nota bene. Nee, daar kan niks goeds van komen.