Vertwijfeling
Ze zegt precies de juiste dingen.
Zou je alle uren bij elkaar optellen, dan zou je zomaar op een week of drie uitkomen. Drie weken praten aan de grote eiken eettafel, op de achtergrond de zware klok die elk half uur van zich laat horen en daartussendoor duidelijk hoorbaar de seconden wegtikt. Plakboeken, foto’s, herinneringen, verhalen, anekdotes – uren en uren en uren. En toch krijg ik er de vinger niet achter, heb ik geen idee hoe ik het aan moet pakken.
Op zich best lekker geschreven...
Ik heb een afspraak bij een uitgever. In principe doen ze geen sportboeken, maar de redacteur wil toch weten wat ik te vertellen heb. Tien A4’tjes heb ik haar gemaild, nog minder dan een opzet. Op zich best lekker geschreven, maar het voelt niet lekker. Het voelt, het voelt..., ik weet niet eens hoe het voelt.
Gooi je schroom overboord.
Dat snap ik, antwoordt de redacteur direct, dat komt omdat je haar in bescherming neemt. En doordat je dat doet, loop je vast. Schrijf alsof ze dood is. Verander het perspectief. Neem jezelf mee. Gooi je schroom overboord. En ik weet nog niet of we het gaan uitgeven, maar het kán zeker. Zolang je er maar niet de zoveelste saaie sportbiografie van maakt.
Ze zegt precies de juiste dingen.
Bovenstaande woorden schreef ik een half jaar geleden. Na die afspraak heb ik die tien A4'tjes meteen in de prullenbak gegooid en ben ik opnieuw begonnen.
Over twee weken ga ik weer naar de uitgever, dit keer om het eerste deel van mijn manuscript te bespreken. Ik weet nu al dat niet al mijn woorden en zinnen dat zullen overleven. Maar dit keer heb ik wel het gevoel dat ik op het juiste pad zit. En dat is al heel wat.
