Magie
... alsof hij nog nooit zoiets moois gezien heeft.
In mijn boekenkast staat een rode Legobus, een Londense dubbeldekker is het. Ernaast staat ook nog een rode telefooncel, met een lantaarnpaal waaraan hanging baskets bungelen. Die telefooncel doet er eigenlijk niet toe, maar leuk is ie wel.
Dit gaat over de rode Legobus en over het ventje dat daar elke keer weer naar kijkt alsof hij nog nooit zoiets moois gezien heeft. Ik denk dat het ventje – laat ik hem maar even M. noemen – ongeveer drie jaar is. Hij woont hier verderop in de straat, samen met zijn ouders en zijn oudere zusje.
... moe van een lange dag chillen
Een paar keer per week komt hij tegen het eind van de dag langs ons huis, vaak hangend in de armen van zijn moeder, moe van een lange dag chillen met zijn vrienden van het kinderdagverblijf. Ter hoogte van het raam van mijn werkkamer is het steevast tijd voor een korte pauze: de bus, hij wil de bus zien!
... een plezier dat zo intens blinkt, schittert en tintelt
Zodra hij dan de bus in het vizier heeft, lijkt hij bijna naar adem te moeten happen vanwege de mazzel die hem ten deel valt – de bus, hij staat er nog! Het gezicht van mijn kleine buurjongetje breekt open van puur en vrolijk plezier, een plezier dat zo intens blinkt, schittert en tintelt dat hij er heel de wereld mee zou kunnen verlichten.
Enkel en alleen vanwege een bus.
Een rode Legobus.
Meer niet.
Magisch.
Wil je je waardering laten blijken en mijn werk een steuntje in de rug geven? Dat kan. Jouw donatie helpt mij mooie verhalen te blijven schrijven.
Dank je wel!
