Volharden

Eigenlijk werkt dit dus net als schrijven, bedacht ik me gisteren. Ik zat op dat moment met gekruiste benen op een meditatiekussen – helaas niet bepaald zen te zijn. Yogajuf L. – bruisend vat van humor, eerlijkheid en wijsheid – was aan het woord, over mediteren ging het.

slapen is veel lekkerder...

Dat dat elke dag weer proberen is. Vaak genoeg is het frustrerend, voelt het alleen maar als gedoe en nemen je gedachten een loopje met je. Zit je daar weer op je kussen te doen alsof je elk moment verlicht kunt raken, terwijl ondertussen je hoofd je probeert wijs te maken dat je je aanstelt, dat je er net zo goed mee kunt stoppen, dat slapen veel lekkerder is, of netflixen op de bank, met een groot glas thee en een flink stuk chocola binnen handbereik.

Maar toch blijf je nog even op dat meditatiekussen zitten.

En toch blijf ik schrijven, dacht ik er meteen achteraan.

Elke dag die drempel over...

Want denk maar niet dat dat schrijven altijd van een leien dakje gaat. En toch doe ik het elke dag. Elke dag pak ik die vulpen, trek ik dat toetsenbord naar me toe. Elke dag die drempel over. En elke dag ontdek ik hoe blij ik daar dan toch weer van word. Ik word er een beter mens van, een blijer mens (nou ja, behalve als ik vastloop in mijn verhaal, dan word ik er hartstikke chagrijnig van. Maar als ik die knoop later dan weer weet te ontrafelen – ha, dan kan ik mijn geluk niet op!)

Volharden. Dat is het.

Volharden op mijn meditatiekussen.

Volharden op papier.

Volharden op mijn toetsenbord.