Het geluid van schrijven
Alsof elk woord meteen meer gewicht heeft.
Huh, je toetsenbord aan de kant? Je bent toch schrijver?
Ja, ik ben schrijver. En toch schuif ik dat toetsenbord elke dag weg. Ik schrijf namelijk het liefst met vulpen. Mijn tweede boek schreef ik zelfs helemaal met vulpen – hoe ik daartoe kwam, vertel ik een andere keer.
Mijn nieuwe boek Niet zonder erg schrijf ik niet met vulpen. Maar zodra ik vastloop, zodra ik een woord zoek, de zin me niet zint, de alinea niet lekker loopt: vulpen.
Ik houd van mijn vulpen. Ik houd van het vullen van de pen (ja, ik gebruik inkt uit een potje). Ik houd van het zeemlapje waarmee ik mijn vulpen schoonmaak. En vooral houd ik van het geluid van schrijven met vulpen.
... het zachte ritme van de woorden...
Er zit iets prettig zwaars in het geluid van een vulpen op papier. Alsof elk woord dat ik opschrijf, meteen meer gewicht heeft. Veeg met je vingers over het papier en dat is wat je hoort: vegen. Schraap met je nagel over het papier en het klinkt als schrapen. Maar zet je je woorden met vulpen op papier, dan hoor je het zachte ritme van die woorden, het geluid van de letters, de g en de j die nog even na-ijlen, de d en de t die dan weer veel straffer klinken.
Mijn geest reageert daar direct op door me toegang te geven tot de woorden en beelden die onbereikbaar blijven als ik staccato op mijn toetsenbord zit te rammelen.
schrijven met de hand doet iets met je creativiteit
Wetenschappers hebben aangetoond dat schrijven met de hand iets doet met je creativiteit. Dat heeft dan weer te maken met de verbinding tussen de hersenen en de fijne spiertjes in de hand. Mij zou het niet verbazen als op een dag wordt ontdekt dat het geluid van schrijven er ook iets mee van doen heeft.
PS: als ik mijn vulpen niet bij me heb – wat zelden gebeurt – pak ik het liefst een potlood. Potloden weten namelijk ook hoe woorden moeten klinken.
